BK Marathon: de hel van Theux

Weeral een heel avontuur achter de rug! Na de Métabiefmodder was het nu ook van dat in Theux. Het was dan nog wel mijn 1e wedstrijd van’t jaar en al ineens de spits afbijten met 90km voor het BK zonder enige voorbereiding…Ik ging voor een 5e plek maar wist dat er veel concurrentie was.
Mijn laatste BK marathon was 3 jaar geleden, ik was toen 4e maar toen was er nog geen sprake van Sara Mertens (podium Cape Epic, Afrika= Tour de France MTB), Inne Gantois (14e WK) en Alice Pirard. Allemaal specialisten.
De lange startklim rustig aan gedaan, het liep nog niet echt lekker. Modder en regen vlogen rond m’n oren en al snel zag ik niets meer door m’n bril. Plots bots ik met mijn voorwiel op een steen en ik voel dat de band platter is, er is gelukkig enkel lucht uit, niet kapot dus. Ik besluit om niet op te pompen met de kleine handpomp, ik gok erop dat er aan de bevoorrading iemand staat met een voetpomp wat me tijd zal besparen.
Zo gebeurde na 20km aan de 1e post en ik zette ook m’n bril af. Ik zag Sofie De Wulf passeren maar had verder geen idee van mijn plek. Ik hoorde dat er al 2 dames de brui aan hadden gegeven.

Het was glibberen en glijden en het was pokkekoud. Ik had al snel door dat dit een ware uitputtingslag zou worden en reed gewoon m’n eigen tempo. Nu had ik geen achterrem meer, enkel vooraan kon ik nog een beetje remmen. De afdalingen die ik zo graag deed moest ik veel trager nemen, soms lopend wegens te gevaarlijk zonder goede remmen, soms gewoon de bocht missend en het decor in. Dat werkte op m’n gemoed en ik zat letterlijk en figuurlijk maar wat aan te modderen. Nele Van Maldegem haalde me dan bij en we hebben een heel stuk samen gereden tot zij op een klim van me wegreed.

Ondertussen had ik enkele flinke klodders in m’n ogen gekregen, had veel pijn en zag bijna niks meer. Zo afdalen met je ogen half dicht is best spannend! Ik kon al mijn enduro-ervaring goed gebruiken. Aan de 3e post op 61km geloofde ik m’n ogen (allee ja) bijna niet: een materiaalpost mét knappe mecanieker én een heel rek remblokjes! Ik ben dan maar gestopt om achteraan nieuwe te laten steken. Nog liever een paar plaatsen kwijt dan niet uit kunnen rijden of alle afdalingen te voet moeten doen. Er passeerden 2 dames maar ik wist niet of ze de 70km deden of in mijn reeks zaten. Ik gebruikte de tijd om mijn gezicht te wassen en mijn ogen proper te krijgen. Dat deed deugd! Brilletje wassen, een gel van Sponser Sportfoods en hup ik kon weer verder.

Ik weet niet waar het aan lag maar ineens ging het veel beter! Ik zat helemaal gefocused in race-modus en hield er een stevig tempo in. Ik leek de laatste 30km te vliegen naar de finish, waar anderen kropen. In deze apocalyptische omstandigheden passeerde ik de ene zombie na de andere en ik fietste vrolijk verder :). Ik kon terug volle gas geven in de afdalingen en ik kreeg er zowaar plezier in met al die modder! Ik haalde ook Nele terug in maar haar band was aan het afgaan riep ze. Doel was nu die 2 dames terug te pakken: concurrenten of niet, ik moest ze terughebben.
Dat lukte nog ook, eentje op slechts 10km van de finish.

Blij dat ik er was en nog een 8e (7e?) plaats op 25 dames. Blijkbaar heb ik de laatste 30km nog 5minuten (!) teruggepakt op Sofie De Wulf die voor me finishte op 2minuten. Zonder de pech had er dus 1 plaatsje meer ingezeten maar ik denk dat iedereen wel wat pech heeft gehad gezien de zware omstandigheden. Er waren zeer veel uitvallers en opgaves. Wat me ook opviel was dat ik kon blijven rijden daar waar mensen met een 26er sukkelden en ook op stenen en wortels was ik zo blij met mijn nieuwe 29er Lapierre Prorace 729 van Team Fietsshop Uitgeest!
Volgend weekend weer internationale enduro in Duitsland en dan 1 juni UCI wedstrijd te Antwerpen.

Het modderkieken Kristien
bk marathon kristien nelen

Be Sociable, Share!

You may also like...