Thuiswedstrijd voor Kristien: Essens kampioenschap

Na een rustweek deed ik zondag mee aan het Essens Kampioenschap op de weg. Normaal mocht ik dit niet meedoen omdat dit voor renners zonder vergunning is, maar als dame stelde zich niet direct een probleem (omdat er nooit veel meedoen). Er werd afgesproken dat ik niet mee mocht koersen (geen koers maken) en dat ik geen aanspraak maakte op de titel. Maakte mij niet uit, gezien er geen enkele wedstrijd was, was dit de beste training en het was nog plezant ook om voor eigen volk te rijden!

Eerst deed ik nog mee aan de ploegentijdrit (3km) met de mountainbikeschool. We waren met 3 (het minimum), maar er waren ook ploegen van 5 (het maximum). Er stond veel wind, het zou lastig worden. De start ging al de mist in doordat Rob te zwaar stond en we moesten op hem wachten. Daarna had hij het moeilijk om Marco De Moor en mij te volgen en gezien de 3e renner zijn tijd telde moesten we inhouden. We werden pas 7e maar het belangrijkste was de ervaring en de naamsbekendheid. essens kampioenschap kristien

Nog geen half uur nadien startte de wegkoers. We reden met heren 40+ samen en de eerste 3 rondes moesten we achter de auto blijven tegen 30 a 35km/u. Goed om mijn benen terug wat los te krijgen. Ik vond het heel plezant dat ik eens met mannen mocht koersen, een uitdaging.

Ik zorgde dat ik vooraan zat toen de auto vol gas gaf aan de streep en we vrij baan kregen. Er werd al direct serieus doorgetrokken, alles op een lint. Het ging al meteen hard die eerste rondes en dan bleek dat we ons al hadden losgemaakt van de rest. De koers ging dus tussen een 10-tal renners en 1 dame :). Af en toe geraakte er iemand weg maar nooit voor lang, alleen houd je het niet lang vol met zo’n wind. Tegen het einde begon ik het toch te voelen en telkens er gedemarreerd werd moest ik er even af maar ik kon steeds terugkomen doordat het weer stilviel. Ik moest en zou met dat kopgroepje finishen.

Ik hield vol, in de laatste kilometer gingen ze alweer demarreren maar ik hield me afzijdig (zoals afgesproken maar ook weet ik niet of ik dat nog wel kon). Ik liet de mannen sprinten en kwam zelf als laatste van dat groepje over de meet.

Ik kreeg langs alle kanten felicitaties omdat ik de hele koers met de mannen had gereden, dat was keiplezant! Zelf was ik er ook wel wat verbaasd over, de maximumsnelheid was zelfs 52 km/u! Wel goed dat het maar 50km was.

Zoals afgesproken kreeg de 2e dame (die geen vergunning had), de titel maar ik mocht als winnares op het podium.

Kristien.

 

Be Sociable, Share!

You may also like...