Winst in Enduro de l’Ambleve!

Van deze wedstrijd niet 1 verslag maar zelfs twee. Kristien en Dennis vertellen hun ervaringen rondom de Amblève.

Zaterdagavond pas kunnen vertrekken naar Remouchamps en dat was nodig want het uur werd verzet en we moesten al om 8u starten en vanaf 6.30u inschrijven. In Werner zijn bloemencamionette geslapen, omgetoverd in mobilhome.kristien nelen modder

Die van den Bond waren toch het uur vergeten want ze waren een half uur te laat.

Er werd in groep naar de 1e special gereden waar er per 2 werd gestart. Ik startte als laatste van de dames en moest tegen een man rijden wegens onpaar aantal. Het eerste stuk was lang rechtuit knallen over wat wortels en dan begon een leuke singletrack. Geen man meer te zien maar na enkele bochtjes moest ik al roepen voor een dame. En nog wat verder zag ik er 3 in een treintje…ff negatieve gedachten, maar direct opzij gezet en beginnen roepen als een gek :). Gelukkig werd ik niet lang opgehouden want er volgde een breder stuk waar ik voorbij kon. Het werd steeds technischer, een foutje op gladde wortels en ik moest een voet zetten. Op het einde een paar gladde steile bochtjes en een opstropping, jammer.

Toch een goed gevoel om mee te starten.

De volgende specials waren nog leuker en technischer en de verbindingstukken bevatte lange klimmen. Teammaatje Alex die als 2e dame startte achter de Franse winnares (Elodie) van vorig jaar, wist te vertellen dat ze Elodie had kunnen bijhalen. Het zag er dus goed uit!kristien nelen

Ik vond het lastig om telkens 4 dames in te halen maar ze probeerden steeds snel opzij te gaan, al was dat niet altijd mogelijk. Ik amuseerde me en ik had me al een beetje bij een 3e plek neergelegd. Na de 3e special met super veel stenen stond de Francaise haar band te vervangen en hebben wij even geholpen. Dit opende misschien deuren, al wisten we niet of ze tijdens de special al plat had.

Met meer vechtlust en hoop naar de 4e special. Ik vond deze best moeilijk, maakte wat foutjes. Geen Alex te zien dus was ze al doorgereden naar 5. Aan de start daar geen Alexandra…Iemand zei dat ze gevallen was en teammaatje Rianne kreeg ook dit slechte nieuws via GSM. Special 5 was best snel met een paar korte knikjes bergop en bergaf maar daarom niet minder moeilijk.

Ondertussen liep het bericht binnen dat Alex waarschijnlijk haar pols had gebroken.

Special 6 was echt bangelijk met zeer steile stukken en stenen, de laatste special was vrij kort, op het einde werd ik nog even opgehouden.

alex mitella

Nu was het maar afwachten tot het podium. Alex liep ondertussen rond met haar arm in een draagdoek. Ik had gewonnen! Ik was blij maar anderzijds vond ik het jammer van Alex en ook van Elodie. Ik had ze liever op hun waarde geklopt.

Nu de tijden bekend zijn was ik blijkbaar toch meestal sneller dan de Francaise, Alex was sneller dan mij. Dus Alex op 1 en ik op 2 had correct geweest. Spijtig.

Teammaatje Rianne reed uit ondanks een harde val en Daniël Prijkel werd knap 3e. We wensen Alexandra een snel herstel toe!

Donderdagavond vertrek ik naar Frankrijk voor de “Epic Enduro” op zaterdag, 90km afzien…

Kristien Nelen

 

Zondag 30 maart stonden Alexandra, Kristien, Rianne, Daniel en ikzelf aan de start van de Enduro de l’Ambleve. Na diverse goede verhalen gehoord te hebben over de organisatie en tracks en ik ook nog eens extra warm gemaakt was door Hans had ik besloten hier aan mee te doen. Omdat het erg vroeg inschrijven was hadden Rianne en ik op 100 meter van de inschrijfplek een hotel geboekt om nog een beetje nachtrust te krijgen.

Dit was zeker nodig want wat was het een zware/pittige wedstrijd.

Om 8.15 vertrokken richting stage 1. Via de stikker die je op je bovenbuis moest plakken kon je hele dag het tijdschema in de gaten houden. Aangekomen bij stage 1 was er nog effe de tijd om je voor te berijden op wat er ging komen.

Stage 1

Een duo start als verrassing. Het enige wat ik kon denken was dat wat er ook zou gebeuren ik wel als eerste de 1e bocht zou in gaan. En dat lukte natuurlijk ook. Hierna wat flow single track waarbij ik na een paar 100 meter al bijna over mijn stuur ging [wakker worden Dennis] want hierna begon het feest pas echt. Het pad werd steiler,  gladder en lastiger. Het laatste stuk was in een soort geul en hier hadden heel wat mensen moeite mee. Voor het gevoel best aardige run maar ook niet echt super. Na de finish gelijk weer omhoog klimmen [ dat schema he ]dennis zuidmulder

Stage 2

Een heel lang pedal stuk met veel wortels waar maar geen eind aan leek te komen. Eindelijk een bocht en ja hoor nu begint het pas echt. Weer steiler, gladder, lastiger. Tussendoor in de proef ook nog een klimmetje en hierna gelijk weer met hartslag 185 een heel stijl pad in waarbij ik toch even over mijn stuur ging. Fiets weer opgepikt en verder gereden. Best goed gevoel ondanks mijn kleine crash. En gelijk weer omhoog.

daniel prijkel 3

Stage 3

Bovenaan gekomen aan de start van stage 3 Daniel tegen gekomen. Met hem ging het ook best aardig ondanks een kleine val. Voor deze proef een goed gevoel voor de start. Gelijk zeer technisch en erg gaaf met ook veel rotsen met vaak listige bochten. Onderaan dan ook een erg goed gevoel over deze proef. En gelijk weer omhoog.

Stage 4

Na een erg lange klim waar maar geen eind aan leek te komen [voor mijn gevoel dan] weer boven gearriveerd. Even bij komen en klaar maken voor de proef. Na de start werd ik al vrij snel opgehouden door 2 rijders voor mij. Na wat een hele lange tijd leek kon ik op een erg listig/steil stuk passeren. Hierna was ik toch effe de concentratie kwijt waardoor ik diverse kleine foutjes begon te maken wat resulteerde in een slecht tijd. Erg dom van me. En gelijk weer omhoog of toch niet want beneden aan proef 4 stond teamgenoot Alexandra met haar arm in een soort mitella en betraande ogen. Alex die nog vol van emotie/adrenaline/pijn zat begon gelijk haar hele verhaal te vertellen. Het resultaat van een minder handige toeschouwer die haar tijdens de run de verkeerde tip gaf wat resulteerde in een val met als gevolg een gebroken pols. Nadat ze me verzekerde dat het wel ging en dat de organisatie haar transport terug ging regelen, kon ik weer verder. Omhoog maar weer.

Stage 5

Na wat weer een lange klim was [althans zo voelde het en gedurende de dag werd na elke klim dit gevoel steeds sterker] Even weer beetje opfrissen en eten/drinken en klaar maken voor de start.  Gelijk begon het met een zeer snel stuk over een pad tussen de weilanden. Na wat langzamer, technisch werk weer een snel stuk, gevolgd door de finish. Een wat kortere en minder zware proef en dat was na al dat geweld wel even lekker. En gelijk weer omhoog. Onderweg omhoog even de tijd om na te denken over de nieuwe drivetrain die door Fietsshop Uitgeest / Hans Haver voor aanvang van de wedstrijd nog in de avonduren speciaal was gemonteerd. Een Sram XO1 1×11 drivetrain met zeer fraaie carbon cranks. De hele dag dan ook geen enkel schakel/ketting probleem gehad op de toch wel erg grove tracks.

Stage 6

Bovenaan gekomen hoorde ik iedereen praten over deze track want die ging door een “ oude steengroeve”. Na da start eerst een snel pad gevolgd door een paar leuke bochten. Als dit nu die gave track is…. Nou wat had ik het mis, want nog geen 100 meter verder erg gave steile paden met dito bochten en dan als toetje de “ oude groeve” Erg vet stuk en de beste stage/track van de dag met alleen op de finishlijn dikke kramp in mijn bovenarm. Iets wat ik nog nooit in mijn leven heb gehad. Dit was voor mij een teken dat het toch wel en zware dag was.  Na deze proef was het een klein stukje naar de laatste klim die onderaan stage 7 begon. Eerst even staan kijken en bij toeval kwamen net de 2 dames van het team naar beneden. Kristien had best wel een goed gevoel en Rianne had helemaal geen gevoel meer, die was helemaal dood zoals ze het zelf zei. En weer omhoog.

rianne van der heijden

Stage 7

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst en dat was zeker het geval. Deze wandelklim was niet zo uber lang maar wel erg zwaar na zo’n dag. Bovenaan weer klaar maken voor de laatste stage. Gelijk bij de start al niet ingeklikt van de 1e drop af en daarna alleen maar fouten. Ik was helemaal leeg en kon alleen nog maar naar beneden rollen.

Na de finish even bij komen en naar de auto om op te frissen. Daar kwamen we Alex weer tegen die wat later naar het ziekenhuis in Luik ging voor foto’s en verdere diagnose.

Ikzelf 57e master 1 en 109 overall. Kristien 1dame, Rianne 4e  dame (eigenlijk 5e, want er mist een Française in de uitslag) en Daniel  3e elite.

Het was kortom een wedstrijd met 2 gezichten. 1 van goede resultaten en fijn fietsen.  2 van pijn/afzien/crashes

 

Dennis Zuidmulder

 

Thanks to Yves Delhalle for the use of the pictures.

 

 

Be Sociable, Share!

You may also like...