Erec Dark Dog Semoy enduro

Het zou een zwaar weekend worden: vrijdagavond vertrekken om bij teamgenote Alexandra Marchal te slapen, in Couvin. Zaterdag van naar het Noord-Franse Hautes Rivieres om 2 dagen enduro te doen.alex marchal in semoy

Zaterdag stonden 5 technische specials op het programma met zware verbindingstukken van 1 tot 1,5u. Eerst werd er nog 1 minuut stilte gehouden voor iemand die overleed na een een crash tijdens een enduro…. Het doet je toch nadenken, niet zo leuk net voor je moet starten.
De eerste special was al meteen een serieus kaliber om te beginnen. Hij begon met een grote rotspartij met verschillende mogelijke lijnen, niet gemakkelijk en veel kans op lekke banden. Verder leek het over te gaan in single-trail, ik ging niet verder kijken en had daar toch spijt van. De rotspartij verliep wel goed maar na een bocht verderop stootte ik op een grote steen en stond stil. Damn! De rest van de special waren veel stenen en steile stukken. Alex kwam kort na mij aan dus ik wist dat het moeilijk zou worden om haar te verslaan. De tweede was meer “flowy” en fysiek, helemaal mijn ding! Je kon echt super hard gaan.
Het begon veel te warm te worden en de verbindingstukken waren lang, het begon te wegen. Ik weet niet veel meer van de overige specials. Alleen dat er echt steile rotsstukken in zaten en ook eentje met veel wortels, dropjes en ook een hoge eindsprong van een rots waar je gelukkig de “chickenway” kon kiezen. Ergens ook een paar nijdige korte klimmetjes erin, weer goed voor mij. Er was één super lastige special, niet te doen: over rotsen, stenen en losse stenen die dan nog wat glad lagen. Ik voelde me onveilig. Stak voortdurend mijn voeten uit om te “peddelen” maar daardoor bleef ik met de andere traparm dan weer achter stenen hangen of botste ertegen. Ondertussen zat ook Alex in mijn wiel dusja…Het was echt rottig gewoon, zo sukkelen. Slecht gevoel dus over deze.
Voor de laatste special moesten we een stuk te voet omhoog, de kuiten brandden. Deze had op het einde een grote eindsprong van op een schans, ook die liet ik maar links liggen. De voorlopige ranking was de logische: de Franse favoriete genereus op 1, dan Alex en dan ik op 1.5 minuut. De 4e dame lag ver achter dus daar geen probleem. Ik voelde me niet echt lekker vandaag en had zere benen door de osteopaat-behandeling. Ik zat die week weer eens met een scheef bekken. Zware dag achter de rug en als een blok in slaap gevallen in een plaatselijk hotelletje.
’s Morgens vroeg op voor deel 2 van de wedstrijd. Nog 4 specials te gaan… Ik hoopte dat het wat vlotter zou gaan. Op zich liep het allemaal best goed maar ze waren dan ook minder moeilijk, ik voelde me wel beter nu. Eentje vertrok boven op een rots en je moest er dan via een grote leisteen van af rijden: cool! Op korte klimmetjes brandden de beentjes, gisteren liet zich voelen… Een andere special lag wat glad, ik werd er onzeker van, deze verliep niet goed. De laatste special was ongeveer dezelfde als zaterdag, leuk om je tijd te proberen te verbeteren. Stom genoeg wou ik ergens een andere lijn nemen, waarvan ik dacht dat ze snelle r/korter was. Net toen ik links nam ipv rechts zag ik dat er een bocht in zat, dju deze lijn ging helemaal om, veel trager! Vloeken! Jammer dus om met deze kemel af te sluiten.podium dames enduro semoy
Mooie was wel die 3e plaats maar toch…ik was niet tevreden. Te veel de voeten uit de pedalen, enkele stukjes zelfs afgestapt en 2x het “kieken” uitgehangen door de vluchtweg naast een sprong te kiezen. Het kan dus allemaal veel beter. Maar ja, niets voor niets verkoos ik deze megatechnische wedstrijd boven de internationale in Willingen (D) waar ik vorig jaar 9e werd maar die meer fysiek en weinig technisch was. Als je iets wil bereiken moet je nu eenmaal aan je zwakke punten werken 😉
Chapeau voor teammaatje Alexandra die knap 2e werd na een tijdje buiten strijd te zijn geweest met polsbreuk!
Kristien Nelen
Be Sociable, Share!

You may also like...